BEKTASHIZMI NË ELBASAN

Bektashizmi zë një vend shumë të veçantë në të kaluarën historike, në jetën fetare dhe shoqërore të Ballkanit. Çerağu që Hünkâr Haxhi Bektash Veliu ndezi në Anadoll në shekullin XIII vazhdon ende të ndriçojë Ballkanin. Bektashizmi është dinamika e klimës së bashkëjetesës, dashurisë dhe tolerancës në Ballkan. Kjo vepër, e titulluar Bektashinjtë e Elbasanit, ka sjellë në faqet e saj një temë që deri më sot është trajtuar në mënyrë të kufizuar. Edhe pse bektashinjtë në trojet shqiptare kanë kaluar periudha shumë të vështira në të kaluarën, sot vazhdojnë të ruhen traditat e tyre të besimit, si dhe adabi dhe rregullat e ceremonive fetare. Kjo vepër trajton përhapjen e bektashizmit në rajon, duke filluar nga shfaqja e Islamit në Shqipëri, dhe në veçanti veprimtarinë e bektashinjve të Elbasanit. Bektashinjtë, të cilët përjetuan dhe kapërcyen ndalimin e bektashizmit të vitit 1826, në personin e Teqesë së Madhe të themeluar në vitin 1803, dëshmuan në gjysmën e parë të shekullit XX veprimtarinë e Baballarëve të fuqishëm bektashinj, si Selman Cemali Baba. Në këtë vepër, edhe vepra e Selman Cemali Babait, e titulluar Tarikatname, takohet për herë të parë me lexuesin. Pas periudhës së Enver Hoxhës, sot në Elbasan, Faik Selmani Baba dhe Adrit Selmani Baba përfaqësojnë rrugën e bektashizmit. Të gjitha këto hollësi lidhur me bektashinjtë e Elbasanit mund të gjenden në këtë vepër.